توی قلبم یه کلاغی بود که پرید و دلم و شکست .

این قدر محکم چشماشو بسته بود که ندید دلم و شکست .

لحظه های نا امیدی سر می چرخاندم ولی کسی نبود.

من تنها در زندان قلبم زنجیر بودم.

بغضی به سنگینی پر گلویم را بسته بود،

هر چند می خواستم داد بزنم ولی باز سکوت حکم فرما بود.

در اخرین لحظات چکیدن اشک هایم لذت می بردم؛

ولی با ارزوی خیس شدن چشمانم زیر خروار ها خاک دفن شدم

عاشقی تنها بودم که در خیابان های شهر قدم می زدم .

ولی حالا که او رفت، تنها فقط در اتاقم می نشینم و اشک می ریزم .

ان روز ها لبخند میزدم چون تو می گفتی چهره ات اینگونه است ، که زیبا می شود .
ان روز ها گریه می کردم چون می دانستم نازم را میخری .
ولی ، از وقتی که بی خبر رفتی نمی دانم، حتی چ کار کنم .

چه خوش روزی بود روز جدایی اگر با وی نباشد بی وفایی

اگر چه تلخ باشد فرقت یار در او شیرین بود امید دیدار

خوش اندوه تنهایی کشیدن اگر باشد امید بازدیدن

چه باشد گر خورم صدسال تیمار چو بینم دوست را یک روز دیدار

اگر یک روز با دلبر خوری نوش کنی تیمار صدساله فراموش

همیشه می گفتم در کنارم نیست تا غرق عشق کنمش .

ولی او هست ، اما نگاهی نکرد که ببیند دارم برایش جان می دهم.